Większość firm patrzy na bloga jak na fabrykę treści: piszesz, publikujesz, idziesz dalej. Stare artykuły leżą gdzieś w archiwum, nikt ich nie rusza, a ruch z Google powoli siada. Po roku lub dwóch blog ma sporo wpisów i coraz mniej wizyt, bo każdy artykuł trochę się zestarzał, a nowych ciągle przybywa do obsługi.
Audyt bloga brzmi jak coś, co robi agencja SEO przez trzy tygodnie za kilka tysięcy złotych, dostarcza raport w PDF z pięćdziesięcioma stronami i rekomendacjami, których nikt nie wdroży. Część audytów dokładnie tak wygląda. Ale podstawowy audyt bloga, który odpowie na pytanie, dlaczego blog nie rośnie i co z tym zrobić, możesz przeprowadzić samodzielnie w kilka godzin korzystając, z których narzędzi część jest bezpłatna.
Wyobraź sobie, że poświęciłeś kilkanaście godzin na napisanie świetnego artykułu, kolejne tygodnie czekałeś aż Google go zaindeksuje i wywinduje na przyzwoitą pozycję, a potem ktoś patrzy na Twój wynik w wyszukiwarce i klika na konkurenta. Nie dlatego że tamten artykuł jest lepszy. Dlatego że tamten wynik w Google wyglądał bardziej zachęcająco.
Większość firm wybiera tematy na bloga mniej więcej tak: ktoś wpada na pomysł, wszyscy kiwają głowami, że dobry, artykuł trafia do copywritera. Albo gorzej – ktoś wpisuje w ChatGPT „daj mi 10 tematów na bloga o finansach” i przekazuje listę do realizacji.
Masz bloga od dwóch lat, regularnie publikujesz, artykułów przybywa. W pewnym momencie zaczynasz zauważać coś niepokojącego: kilka Twoich artykułów celuje w podobne frazy, pozycje w Google są niestabilne i skaczą między stronami, a ruch na poszczególne wpisy jest mniejszy, niż powinien. Piszesz więcej, a wyniki nie rosną proporcjonalnie. Możliwe, że Twoje własne artykuły ze sobą konkurują.
Jest pewna kategoria artykułów blogowych, którą rozpoznasz od razu. Otwierasz stronę i widzisz jeden wielki blok tekstu, bez żadnego podziału, żadnych nagłówków, żadnego oddechu. Albo odwrotnie: artykuł podzielony na trzydzieści sekcji, każda z własnym nagłówkiem, każdy nagłówek napisany wielkimi literami dla pewności, że wygląda ważnie. Oba przypadki łączy jedno: ktoś nie zastanowił się, po co właściwie są nagłówki.
Linkowanie wewnętrzne jest jedną z tych rzeczy, o których wszyscy wiedzą, że są ważne, prawie nikt nie robi tego świadomie i każdy traktuje jako coś do ogarnięcia „przy okazji”. Dodasz link tu i ówdzie, wrzucisz „przeczytaj też” na końcu artykułu i gotowe. Zrobione.